مسافرت بودم یه هفته بعد از داداشم

من هم رفتم ؛ البته با خواهرم و همسرش و چند تا از دوستاشون

به من خیلی خوش گذشت

می تونم به جرات بگم من جزو شادترین افراد گروه بودم

اما یه چیزی رو توی این مسافرت حس کردم که برام کلی گرون تموم شد

تنهایی تنهایی تنهایی

وقتی حس کنی هیچ حامی نداری

وقتی حس کنی خودتی و خودت

وقتی بدونی اگه قراره تصمیمی بگیری؛ کسی نیست حتی کمکت کنه و راهنماییت؛ چه برسه به اینکه از خواسته ات دفاع کنه

خیلی سخته نمی خوام موضوع رو باز کنم

ولی نوشتم تا یادم نره ؛ که تنهاییم باعث شد بشکنم

که تنهاییم باعث شد ...

اما جالب اینجاست من خیلی پرو تر از این حرفها هستم

می شکنم و بلند می شم و راه میرم

می شکنم و بلند میشم و می خندم

به قولی دنیا رو به هیچ جام حساب نمی کنم

به خیال خودم دارم می جنگم  و به خیال خودم هم پیروزم

نمی دونم شاید واقعا پیروز واقعی من باشم که خم به ابروم نمی یارم

-----------------------------------------------------

چند تا پیام برای عزیزانم

آمیرزای عزیز از پیامی که برام گذاشتی کلی مسرور شدم؛ ضمنا من رمز ورود شما رو هم ندارم ؛ اگه قابل دونستین برام بزارین

داداش سعدی عزیز ؛ دیشب پیامت رو گرفتم ؛ دلم گرفت چی شده چرا اینقدر ناامید و خسته؛ از شما بعید بود . امیدوارم و براتون دعا می کنم که هر چه زودتر آرامش به چهره و دل خودتون و خانوادتون برگرده